Column over Armstrong in De Morgen van zaterdag 24 maart 2018

Vlaamsch cyclisme

 

De Heilige Vlaamse Wielerweek, die van de week is begonnen met een Driedaagse van één dag en gisteren voor echt met de E3 Harelbeke, is een opgeklopt marketingconcept. Een hype, ontsproten aan de hersenen van event managers en koerseigenaars, die wortel schoot in de tweede helft van de jaren 90 met Johan Museeuw, de Leeuw van Vlaanderen. Kort nadat die van zijn voetstuk viel, nam Tom Boonen de rol over. De sportwoestijn Vlaanderen – in alles klein behalve de koers – plooide zich definitief terug op zichzelf. Zo rap mogelijk op kasseien fietsen, al of niet bergop, werd een religie en kleine en grote renners zwoeren voortaan bij de Kwaremont, de Paterberg en de Haaghoek.

Eddy Merckx heeft nooit last gehad van hypes. Hij was de beste die we ooit hebben gehad en van de monumenten won hij onder meer zeven keer Milaan-Sanremo (dus geen loterij), drie keer Lombardije en vijf keer Luik-Bastenaken-Luik. De Ronde van Vlaanderen won hij maar twee keer: in 1969, kort na het begin, en in 1975, kort bij het einde. De Ronde was toen een klassieker als een andere, nog lang geen bedevaart van het Vlaamsch cyclisme zoals nu. De beste na Eddy Merckx weigerde zelfs te starten. Bernard Hinault had één keer die onzin van een Koppenberg onder de wielen gekregen en liet ‘Vlaanderen’ daarna links liggen.

Hypocrisie

Tijden zijn veranderd. Vincenzo Nibali komt nu speciaal naar België voor de Giro delle Fiandre. Zelfs Lance Armstrong komt, niet met de fiets maar met de laptop voor een klapke en ongetwijfeld een podcast achteraf. Eerlijk? Ik had verwacht dat hij alsnog had afgezegd, maar de commotie is sneller gaan liggen dan kon worden vermoed. De Vlaming keek al snel de andere kant op. De hypocrisie is van ons, net als de koers.

De Amerikaanse journalisten, die zich bij de bekendmaking van Lance’ grote oversteek nog hadden verbaasd over het gebrek aan ethiek en historisch besef bij de organisatoren om de grootste dopingzondaar uit de geschiedenis van het wielrennen zomaar op het schild te hijsen, laten niet meer van zich horen.

Hoewel, van de week nog een mail gekregen van B., die altijd naar de Tour kwam en voor ESPN The Magazine werkt. “Lance is not an issue any more. Cycling is not an issue any more. We moved on.” “Lance en wielrennen interesseren ons niet meer. Dat hebben we gehad.” Wij blijkbaar niet. Dat Lance hen niet meer interesseert, is ook weer gelogen. De meeste journalisten aan de andere kant van de oceaan hopen dat hij in mei wordt veroordeeld in het proces waar hij riskeert 100 miljoen dollar (81 miljoen euro) te moeten teruggeven. Eerst de andere kant opkijken en je dan verkneukelen, ook zielig dat make a hero, break a hero.

Het uitnodigen van Lance Armstrong door Wouter Vandenhaute voor een commerciële omkadering van de Ronde van Vlaanderen en op zondag bij de wedstrijd als eregast (wat later werd ingetrokken, weeral die hypocrisie) valt niet uit te leggen aan iemand bij het volle verstand. Je denkt eerst aan opportunistische wereldvreemdheid van zakenmannetjes, die in een ivoren Vilvoords torentje een plannetje uitvogelen om aan die Ronde van Vlaanderen eindelijk eens een echte euro te verdienen. Tot het bij nader inzien gewoon gaat om een opgestoken middenvinger naar de wielrennerij in het algemeen en in het bijzonder naar de Fransen met hun gestrengheid tegenover doping van buitenlanders. Daar valt iets voor te zeggen. Het gemak waarmee de Tour Armstrong heeft uitgevlakt, maar zijn Franse helden Richard Virenque, Bernard Thévenet en Laurent Jalabert met of zonder dopingbekentenissen in de armen heeft gesloten, doet pijn aan de ogen.

Lance Armstrong ging in zijn doping niet verder dan zijn tijdgenoten, dat klopt, maar er was meer aan de hand dan doping. Als u van deze fijne man en zijn fijne kompanen het fijne wilt weten, moet u volgende week donderdagavond afzakken naar de Aula van de UGent in de Volderstraat. Daar wordt avondvullend gedebatteerd over het fenomeen-Armstrong en bij uitbreiding doping.

Surf naar sportartsen.be en u vindt alle info. Het kost een cent, jawel, en voor mij hoeft u niet te komen. Ik zal als lid van het debatpanel proberen mijn mond te houden omdat genoeg eminente sprekers aanwezig zijn. Zoals onder meer David Walsh, de auteur van (te) veel boeken waarvan de eerste (L.A. Confidentiel) er echt toe deed. Dat boek luidde de val van Armstrong in. Op dat debat zal uit de doeken worden gedaan wie Armstrong echt was en wat hem kan worden verweten behalve bloed- en andere doping.

Lance Armstrong op het schild hijsen in de wielergekste regio van de wereld is en blijft een erg fout signaal, dat de klok vele jaren terugdraait en de inspanningen rond zuiver sporten teniet doet. Het wel erg lauwe protest vanuit de wielerinstanties en het ministerie van Sport is niet te begrijpen. Als het hen menens was met de strijd tegen de doping, méér dan met de eigen populariteit bij de achterban, dan hadden ze hun hakken in het zand gezet, maar neen.

Fenomeen en klootzak

Wie was die Armstrong echt? Wel, een fenomeen, en als iemand Armstrong probeert te herleiden tot een chemisch experiment dat zonder epo of bloedzak geen brug zou over zijn geraakt, zoals weleens wordt beweerd, zal ik mij verplicht zien tegengas te geven. Als iemand Armstrong daarentegen neerzet als de grootste klootzak van zijn generatie, die een heel peloton terroriseerde, die bijna in zijn eentje een sport naar de vaantjes heeft geholpen en die een werelddeel heeft vervreemd van een sport nadat ze die hadden omarmd, zal niemand dat tegenspreken.

Armstrong en co. hebben niet alleen bedrogen en gelogen, gedreigd en gemanipuleerd, ze hebben de grenzen van het fatsoen meer dan één keer overschreden. David Walsh heeft de slechtheid van de bende van Armstrong aan den lijve ondervonden toen ze hem ridiculiseerden met zijn overleden zoontje. Dat dieptepunt hebben ze nog eens bereikt vorig jaar, door in de laatste maanden van zijn leven te proberen al hun vuilnis in de hoek van de ten dode opgeschreven ex-UCI-voorzitter Hein Verbruggen te vegen. Kom luisteren donderdag en u zult al heel wat wijzer worden.

 

Vlaamsch cyclisme

Advertenties

Verhaal 7 remedies voor Belgisch voetbal in De Morgen van zaterdag 17 maart 2018

7 remedies voor patiënt Voetbal

Het was een bewogen laatste speeldag in de Jupiler Pro League, vorige zondag. Eupen maakte ‘verdacht’ veel goals, Moeskroen gaf ‘cadeaus’, spelers zouden gokken op eigen matchen, en KV Mechelen was boos. Insinuaties vlogen over en weer. Het Belgische profvoetbal is een mesthoop. Valt er iets aan te doen? Zeker wel.

Verboden te gokken

Gokken is geen probleem voor wie 1 miljoen verdient. Zulke spelers laten zich niet verleiden voor een snel verdiende 500 euro. Gokken is wel een probleem in de lagere regionen, maar wat heet lager: dit seizoen stonden in 1A weer af en toe spelers in het veld die nauwelijks het leefloon verdienen.

Men kan discussiëren over de bedragen en de toedracht, maar gokken heeft dezelfde lading als doping: je blijft er ver van af. De spelers van Eupen plaatsten weleens een gokje en dat deden ze dan in trainingspak van de club, hoe dom kun je zijn? Er loopt
nu een onderzoek, maar de kans is zeer klein dat gokken van invloed was op het resultaat van de degradatiestrijd. Gokken is een algemeen probleem in de sport, maar zoek je geen problemen als je toestaat dat de meeste eersteklasseclubs en de koepel Profliga een gokbedrijf als hoofd- of cosponsor hebben?

Rijk zorgt voor arm

Elk G5-team (Ander-lecht, Brugge, Gent, Genk en Standard) verdient meer aan televisiegelden dan de hele 1B samen. In alle Europese voetballanden is de solidariteit toegenomen bij de herverdeling van tv-gelden. In de Premier League verdient de zakkende club die als twintigste eindigt nog 60 procent van de kampioen. In 2000 was dat (een ook al royale) 40 procent en bij elke verhoging van de tv-gelden ging meer naar de kleine dan naar de grote clubs.

In België is deze eeuw een tegenovergestelde beweging in gang gezet onder druk van de topclubs die vreesden in Europa te worden weggespeeld. Aanvankelijk kreeg de kampioen maar 30 procent meer dan de laatste in eerste klasse. Vorig seizoen verdiende Anderlecht (7,75 miljoen) 460 procent meer dan Eupen (1,691 miljoen). De concurrentiepositie in Europa is inderdaad verbeterd, met een rechtstreeks ticket voor de Champions League. De vraag blijft evenwel waar het belang ligt van de Jupiler Pro League: bij de clubs die Europees ho-pen een ronde te overleven of bij het totale businessmodel Jupiler Pro League en 1B? Als men het profvoetbal herleidt tot een jungle met de kleinste clubs die elkaar onderaan de voedselketen ver-scheuren om wat kruimels, is dat vragen om wantoestanden.

Verjaag de koopman(nen)

De finaliteit van het Belgisch profvoetbal is in de eerste plaats import-export van voetbaltalent. Kan er af en toe een prijs gepakt worden, dan is dat meegenomen, maar de corebusiness is een soort Chinese economie: goedkope grondstoffen inkopen en zo duur mogelijk weer verkopen.

De tussenhandelaars maken in België de dienst uit. Zij heten makelaars.

Er zijn er die beweren dat ze het goed voor hebben met hun spelers en niet in de eerste plaats aan hun eigen bankrekening denken en daar ook naar handelen. Anderen staan dan weer bekend voor hun agressieve aanpak. Soms zijn ze verdoken mede-eigenaar van een club, regelen dingen bij andere clubs, hebben trainers in hun portefeuille en bepalen zo mee het wel en wee van een competitie, volgens KV Mechelen-coach Dannis Van Wijk zelfs wie degradeert. Ze verkopen spelers in packagedeals en als het niet lukt, nemen ze goederen terug, wel tegen een lagere prijs. Het prototype van de makelaar-regelaar is Mogi Bayat, broer van de Charleroi-voorzitter en KBVB-ondervoorzitter Mehdi Bayat. Hij is de man met het meest uitgebreide netwerk en incontournabel voor heel veel clubs.

De makelaars-regelaars-mensenhandelaars aan banden leggen moet internationaal worden geregeld, maar België kan met de Europese Unie aan de voordeur wel wegen op de beslissingen.

Een drastische maatregel is het verbod op transfersommen: je verjaagt de koopmannen uit de tempel en wie overblijft, wordt spelersbegeleider.

Koop en run zelf uw clubs

Dit is het lastigste gebod. Met de promotie van Cercle Brugge dat eigendom is van AS Monaco, zullen volgend seizoen vijf van de zestien ploegen in 1A in buitenlandse handen zijn. In Eerste B waren dit seizoen zes van de acht in buitenlandse handen, gaande van een Rus, een Saoedi, de Qatarese staat en een Thai tot een Chinese broer en zus.

Het is hen te doen een buitenpost te verwerven midden in de Europese voetbalmarkt: talenten goedkoop importeren, laten rijpen en duur exporteren. Nog nooit is een club met een buitenlandse eigenaar kampioen geworden in België, maar die dag is niet meer veraf. Ook voor de Belgische rijken zijn clubs een investering. Een Brabander kocht Club Brugge, een West-Vlaming heeft Antwerp gekocht nadat hij bot ving in Gent, en wilde daarna ook Anderlecht. Die Brabantse club ging dan weer naar een Oost-Vlaming.

Het Duitse systeem is te overwegen. Een privé-eigenaar kan doorgaans nooit meer dan 49 procent van de aandelen bezitten, tenzij hij al twintig jaar lang de club rechthoudt. De 50+1-regel behoudt de rest van de aandelen voor aan de supportersvereniging. Een van de meest succesvolle clubs ter wereld – Bayern München – controleert via zijn vzw 75 procent van de aandelen. Adidas, Audi en Allianz

Copyright © 2017 Belga. Alle rechten voorbehouden

hebben elke 8,33 procent. Het Duitse model staat evenwel onder druk van de grote rijke clubs die de Engelse clubs steeds rijker zien worden.

Een eerlijke competitie

Bijvoorbeeld door te verbieden dat spelers worden uitgeleend aan clubs in dezelfde divisie. Bijvoorbeeld door voor zuiverheid te kiezen, zowel in het beheer van je competitie als in een eerlijke, gestandaardiseerde financiële rapportering. Ten slotte is de staat de hoofdsponsor van de 1A, met een geschatte 100 miljoen euro aan verminderde sociale lasten en gerecupereerde belastingen, en daar mag wat transparantie tegenover staan.

Bijvoorbeeld door over een verandering van competitieformule ernstig na te denken, het liefst ook door buitenstaanders, en niet de agressiefste club te volgen. Wil men meer competitief evenwicht of wil men dat altijd dezelfde clubs kampioen worden en in de vetpotten van de Champions League kunnen graaien?

Bijvoorbeeld door gebruik te maken van testwedstrijden bij puntengelijkheid. De situatie van afgelopen zondag is te gek voor woorden: een door Eupen uitgeleende speler verzuimde te scoren voor zijn nieuwe club KV Mechelen, waardoor Eupen in eerste klasse bleef, waarna diezelfde speler Moeskroen betichtte van het spel niet eerlijk te hebben gespeeld.

Eigen voetbalvolk eerst

Zes op de tien spelers op de Belgische velden van 1A zijn buitenlanders en zelden omdat ze beter zijn. Wel omdat ze goedkoper zijn. Belgische clubs hebben geen opleidingscultuur zoals in Nederland of Frankrijk. Het rendement moet onmiddellijk zijn of de speler wordt afgeserveerd. Het geeft geen pas om een minimumaantal Belgische spelers op het wedstrijdblad te eisen, of clubs die de meeste zelf opgeleide spelers opstellen te belonen met meer televisiegeld, als ook Afrikanen die tussen hun 18de en 21ste in België voetbalden, meetellen als ‘in België opgeleid’.

Wij hebben van alle kleine voetbaleconomieën veruit het hoogste percentage buitenlanders (60 procent) op de velden lopen.

De instapdrempel voor spelers uit landen van buiten de Europese Unie moet drie keer hoger, naar het Nederlandse voorbeeld. Nu kopen clubs vooral heel goedkope Afrikanen voor wie ze ook nog eens de belastingen recupereren, die ze herinvesteren in weer nieuwe, goedkope spelers.

Koester de ref

Breng de scheidsrechterij compleet onafhankelijk van de voetbalbond en de profliga in een aparte entiteit onder, om te beletten dat zoals vandaag de club met de grootste en fanatiekste aanhang en met de ondervoorzitter van de voetbalbond in de rangen met de vinger wordt gewezen door andere clubs.

In Jan Breydel zouden de scheidsrechters minder durven te fluiten tegen de thuisploeg Club Brugge. Gratuit of niet, elk weekend worden dat soort beschuldigingen geuit tussen clubs, tegen scheidsrechters, gaande van onkunde over schrik tot vooringenomenheid. Trainers kunnen ongehinderd de autoriteit van de scheidsrechters aantasten zonder noemenswaardige straf. Een veralgemening van de videoref zoals volgend seizoen is gepland, is een prima zaak maar de discussies zullen blijven. Betaal ten slotte de scheidsrechter een degelijk salaris, maak het vak aantrekkelijk en stimuleer professionalisme.

 

DM-VER-7 remedies voor voetbal-mail

Column Nutmegged in De Morgen van zaterdag 17 maart 2018

Nutmegged

Het was geleden van die dag in the stands van Boleyn Ground, dat ik de uitdrukking ‘nutmegged’ nog eens was tegengekomen. Paolo Di Canio, een notoire fascist maar wel een oké voetballer, had net bij de zijlijn een tegenstander tussen de benen gespeeld en de harde kern van de Hammers bedacht de onfortuinlijke met een spreekkoor: “nutmegged, nutmegged, nutmegged.” Waarna de speler in kwestie in een niets ontziende razernij ontstak en de dichtstbijzijnde West Ham-speler een doodschop verkocht. Rood uiteraard.

To nutmeg is volgens voetbalboekenschrijvers al heel snel ontstaan op het einde van de 19de eeuw als een uitdrukking die alles moest omvatten wat kon worden gekwalificeerd als iemand belazeren. Nutmeg is eigenlijk nootmuskaat. To nutmeg is dan in het (n)ootje nemen en dat zou te maken hebben met het bedrog waarbij hout met de nootmuskaat werd vermengd om zo meer winst te maken.

Kan zijn, maar ook niet. Sommigen beweren dat nutmeg gewoon rijmende slang is voor leg, been. Anderen wijzen dan weer op hoe de muskaatnoot eruitziet als ze rijpt: een schil die netjes breekt in twee openstaande helften. Nog anderen denken dat de muskaatnootverwijzing te maken heeft met de testikels, waar de bal onderdoor passeert. Bij ons heet dat een bruggetje, een vertaling uit het Frans petit pont. Later werd dat panna, Surinaams voor poort, en dat komt dan weer uit het Nederlands straatvoetbal.

Ik las donderdag in de Engelse pers een uitspraak van Thibaut Courtois, die wellicht met enige journalistieke vrijheid is opgetekend. “I have been nutmegged several times before by Messi.” Ik kan mij niet inbeelden dat Courtois die denigrerende uitdrukking over zichzelf zou gebruiken. Dat was ook nergens voor nodig. Misschien heeft hij gewoon gezegd dat Messi hem al eens eerder, destijds in Spanje met Atlético tegen Barça, heeft te grazen genomen, gefusilleerd, van dichtbij, door de benen.

Brute pech, dat was het. Brute pech dat zijn team, als het de bus niet parkeert en moet aanvallen, verdedigt als kippen zonder kop. Brute pech dat Lionel Messi twee keer op hem afkwam. Brute pech dat de hard en laag ingeschoten ballen – dat was dan weer geen pech maar doelbewust zo gedaan – geen stukje voet of been raakten, want in dat geval waren die acties gekwalificeerd als wereldsaves. Nu waren het onvergeeflijke blunders, waarvan hij niet goed zou slapen en die zijn zelfvertrouwen zouden aantasten.

Ik dacht het niet. Thibaut Courtois is geen gewone. Die speelt zijn zelfvertrouwen niet en hij speelt het ook niet zomaar kwijt na één ongelukkige wedstrijd. Hij koos er zelf voor om bij rechtenhouder BT zijn uitleg te doen, tegen de zin van de perschef van Chelsea overigens.

Het leverde hem in de serieuze pers waardering op. “Courtois shows the courage to front up”, schreef The Guardian en ze vermeden het om Courtois in de grond te schrijven. Dat deed The Sun wel en ze bedienden zich van de sociale media. Tweets van Courtois in een rok, Courtois met een net tussen de benen, Courtois met o-benen, je kon het zo gek niet bedenken. De conclusie was: Chelsea stopper Thibaut Courtois has been slammed on social media after his horror show in the demolition in Barcelona. Vrij vertaald: Chelsea-doelman Thibaut Courtois heeft slagen gekregen op sociale media na zijn horrorvoorstelling in de vernietiging in Barcelona.

Demolition? Chelsea mag dan regerend kampioen zijn, het is deze jaargang een meeloper in de Premier League met een spelersgroep die haar coach moe is en de coach die Engeland moe is. En die moesten dan tegen de autoritaire leider in Spanje, aangevoerd door de fabelachtige Lionel Messi die sneller schiet dan zijn schaduw. Dan kan het al eens een overdreven 3-0 worden.

Horror show? Dat Courtois later die wedstrijd nog twee wereldsaves uit zijn mouwen zou schudden, daar ging men gemakshalve aan voorbij. Dat zijn ploeg in de heenwedstrijd ook met 3-0 had kunnen winnen, maar dat het door pech 1-1 werd, zelfs dat werd vergeten, net als dat Chelsea in Camp Nou haast evenveel balbezit had als de thuisploeg.

Over Thibaut Courtois hoeft niemand zich zorgen te maken. Ook niet dat hij een dag later niet op de training verscheen. Maar dat het hoog tijd is voor hem om te vertrekken uit Engeland, staat vast. Dat geldt overigens ook voor die andere klasbak in het doel van de Rode Duivels, Simon Mignolet. Nummer drie Matz Sels is al weg. De Engelsen moeten onze doelmannen niet. Afspraak op 28 juni in Kaliningrad, 20 uur lokale tijd.

 

DM-COL-Nutmegged-mail

Column Absurd, absurder, absurdst in De Morgen van maandag 12 maart 2018

Absurd, absurder, absurdst

Knotsgek. Puur en simpel: waanzin. Niet dat KV Mechelen degradeert. In de eerste plaats hebben ze dat aan zichzelf te danken. Wel dat ze technisch gezien moeten zakken omdat ze minder doelpunten hebben gescoord dan de andere ploeg. Zelfs voor een sport die ‘toeval’ als uniek verkoopargument hoog in het vaandel draagt en daardoor ook de grootste van de wereld is geworden, is dit meer dan een beetje absurd.

Onterecht of niet, dat doet er niet toe, het is belachelijk dat een competitie dit toelaat. Hadden KV Mechelen en Eupen helemaal bovenin gestaan, dan was er om kampioen te spelen een dubbele testwedstrijd aan te pas gekomen. Om vanuit het vagevuur op te stijgen, speelden Cercle Brugge en Beerschot de voorbije twee weken keurig een dubbele confrontatie. Een titel missen in 1A of 1B is veel minder cruciaal dan degraderen naar 1B, en dat laten ze dan afhangen van het aantal goals dat tussen eind juli en half maart is gescoord. Dit reglement moet maar snel worden veranderd: bij gelijke punten moeten voortaan altijd testwedstrijden het verschil maken. Vrije weken genoeg om dit in te plannen en desnoods speel je twee keer midweeks.

Het kan nog absurder: de man die moest scoren voor KV Mechelen was een geleende spits, Nicolas Verdier. Geleend van KAS Eupen nog wel. Verdier miste aan het eind twee reuzenkansen, maar gezien zijn reputatie van moeilijk scorende spits leek dat niet onlogisch. Verdier hield zodoende mee zijn moederclub, waarnaar hij aan het eind van het seizoen terugkeert, in eerste klasse A. Dat uitlenen van overbodige spelers in dezelfde competitie, dat men daar ook maar snel mee ophoudt want daar komt alleen maar ellende van.

Verdier dubbelspion, wie zal het zeggen? Hij sprak na de wedstrijd wel van een gebrek aan respect voor de Jupiler Pro League vanwege Moeskroen. Hij bedoelde daar niks anders mee dan dat Moeskroen zich had laten verliezen.

In de studio van Play Sports vonden Marc Degryse en Eddy Snelders de uithaal van Verdier ongehoord, want hij had de wedstrijd van Moeskroen niet gezien. En hij had maar zelf moeten scoren. Twee keer juist. Maar Moeskroen dat een wedstrijd in handen heeft en plots uit het niks drie goals in zeven minuten binnenkrijgt, precies het aantal doelpunten dat Eupen nodig heeft, is absurd tot de derde macht.

Voetbal is toeval, maar de kans dat daar niks is geregeld, is klein. Omdat drie een beetje nipt was – stel dat KV Mechelen er nog eentje inlegde – ging er ook nog een vierde binnen bij Moeskroen. Als het had gemoeten, waren er zeven binnengewaaid, dat sfeertje heerste inmiddels aan de Kehrweg. De vierde goal was helemaal een lachertje. Diedhiou die de bal beschermt als een miniem, heel goed wetende dat er op de loer liggen en warempel, hij speelt hem kwijt en het wordt 4-0. Dju toch, Diedhiou.

Eupen-Moeskroen had alles van een gearrangeerde wedstrijd en toch bestaat de mogelijkheid dat de bezoekende ploeg het zonder Qatarese incentive gewoon zelf heeft laten lopen, uit sympathie, uit verveling, uit geen goesting. Als er iets aan de hand was, zullen we het snel genoeg weten. In de koers lag de combine al op straat, maar ook in het voetbal praat er ooit één zijn mond voorbij.

De strijd om play-off 1 is volstrekt normaal verlopen. In KV Oostende-Standard waren beide ploegen hun eigen zelf: het ene moment erg goed, het andere moment klungelend. Ook hier wilde Standard meer dan KVO, waar toch stilaan de klad zichtbaar en het los zand aanwijsbaar wordt.

Overigens is dit de eerste play-off 1 sinds de lente van 2012 dat de vijf grote clubs van de partij zijn. Dat was het geval in de eerste twee edities, maar de voorbije vijf seizoenen gaf altijd minimaal één G5-club niet thuis. Vorig jaar zelfs twee, met Standard en Genk die de boot misten.

Herinnert u zich nog hoe de kranten na zeven speeldagen zich verheugden in een sensationele competitie en potentieel sensationele play-offs met Club Brugge, Charleroi, Sint-Truiden, Zulte Waregem, Moeskroen en Antwerp? De tweede kolom werd toen aangevoerd door Anderlecht, gevolgd door Genk. Gent en Standard verkeerden toen nog in degradatiegevaar. Alleen Standard moest tot op het laatst vechten.

Conclusie: er is geen competitie in Europa met meer spanning en meer onvoorspelbaarheid, maar aan het eind – als het om de centen gaat – komen de meest kapitaalkrachtige clubs toch weer boven drijven. En worden nog rijker.

 

DM-COL-Absurd-mail

Column Damso in De Morgen van zaterdag 10 maart 2018

Damso

De voetbalbond heeft rapper Damso gedumpt samen met zijn WK-lied ‘Human’, dat nog niemand heeft gehoord. De mededeling daarover viel in de nacht van donderdag op vrijdag om 00.12 uur in de mailbox. Vreemd genoeg kwam gisterenochtend om 06.30 uur nog een communiqué van dezelfde afzender met de melding dat de KBVB de keuze voor Damso had bevestigd. Tenzij de heren van de bond na een nachtje doorzakken in de buurt van het Noordstation alsnog hadden besloten dat ze te snel waren gezwicht voor de externe druk, was dat een vreemde lapsus.

Ooit vond de voetbalbond Damso passen bij deze generatie voetballers. Een denkfout en wel om meer dan één reden. Het was, ere wie ere toekomt, Mia Doornaert die een hele tijd geleden als eerste de kat de bel aanbond in een opiniestuk en kort daarna volgde de Vrouwenraad. Afgelopen woensdag had de voetbalbond al een eerste mooie aanleiding om Damso te dumpen, want voor het eerst lieten ook de sponsors zich horen over de vrouwonvriendelijke teksten.

Na een dag beraad kwam de ivoren toren van het voetbal met een persmededeling: “… Damso is opgegroeid in de straten van Kinshasa en nadien Brussel. Hij is een voorbeeld van integratie. Deze boodschap was in onze ogen fundamenteel omdat we deze waarden altijd hoog in het vaandel hebben gedragen. We willen niet gegijzeld worden door polemiek en bevestigen de keuze in Damso. Verder geen commentaar.”

Hoe opgroeien in Kinshasa en Brussel een boodschap kan zijn, dat was al een raadsel. Nog meer welke waarden daar automatisch mee verbonden zijn. Fijnzinnige observaties als “J’prends du recul pour mieux t’enculer, pute” of nog “J’rêve d’enculer une Femen, cracher sur elle et ses principes” doen het vermoeden ontstaan dat de waarden bij Congolese Belg Damso van bij de bende Black Demolition komen.

Of hij hét voorbeeld was van integratie kon ook worden betwijfeld. Bovendien, moet het nu echt altijd en overal over de integratie van minderheden gaan? Ook de voetbalbond was eraan ten prooi gevallen. Naar het schijnt zochten ze lang naar een transmigrerende rappende transgender mét downsyndroom, kwestie van een beetje mee te zijn met alle mediahypes, maar die hebben ze niet gevonden.

Die minderhedenobsessie en aanverwante politiek correcte blindheid kwam van de week ook aan bod in een opiniestuk in deze krant, waarin Damso werd verdedigd. Bottomline: als een lid van een minderheid uit een achterstandswijk misogyne praat verkoopt, is het niet zijn schuld. Of is het kunst. In beide gevallen moesten we daar niet te zwaar aan tillen.

Niks tegen diversiteit, maar Damso was sowieso een vreemde keuze. Hoewel de Matonge-wijk om de minste aanleiding op stelten staat, viel daar nog nooit een onvertogen woord voor, tijdens of na wedstrijden van de Rode Duivels. Hetzelfde geldt voor Molenbeek en Schaarbeek, tenzij de Belgen straks zouden verliezen van Tunesië want dan zal wel een andere rapper oproepen om de boel aan De Beurs in brand te steken om daarna te beweren dat hij verkeerd is begrepen.

Onze nationale elf bestaat voor een groot deel uit black et beur en daar moeten we heel blij om zijn, want het zijn verdomd goede voetballers, maar het is een grove misvatting dat de Rode Duivels-hymne bedoeld is voor die spelers. Een WK-lied dient de massa supporters te beroeren, overigens een kansloze missie. Meestal wordt het straal genegeerd en in het beste geval maak je je belachelijk, zoals voor het WK van 1994 met dat supervalse ‘Go West’, met daarin die hoogst vrouwonvriendelijke strofe:

“Together, naar de USA
Together, mag mijn vrouw ook mee? Together, on va s’amuser
Together, da’s geen slecht idee Together, zonnen op het strand Together, da’s pas interessant
Go West.”

Damso was van een kleine groep Franstalige jongeren, niet van de massa, en al helemaal niet van Vlaanderen. Damso was ook niet van de vrouwen, een van de grootste doelgroepen in de marketing rond de Rode Duivels. Het argument dat ook in andere liedjesteksten lelijke dingen over vrouwen staan, is alleen al daarom compleet naast de kwestie.

Misschien was Damso wel de favoriete rapper van een kleine groep internationals, en het is te hopen dat daar geen wederzijdse commerciële belangen hebben gespeeld, maar dan nog. Tattoos van top tot teen, hanenkammen, drie iPhones X en witte auto’s met zwarte velgen zijn ook van de voetballers, maar daarom niet minder marginaal.

Maar weet u wat het beste nieuws is? Er Komt Geen WK-lied!

 

 

20180310_De-Morgen_p-19_Damso

Column Grande Tiesj in De Morgen van maandag 5 maart 2018

Grande Tiesj

Twintig jaar geleden won Frank Vandenbroucke Parijs-Nice. Dat was in het jaar 1998 en we weten ongeveer allemaal wat er in 1998 aan de hand was. De kans dat Frank Vandenbroucke toen vol zat met epo en de tegenstand die hij van Parijs tot Nice zoek reed (nog) niet, is even groot als dat hij een fenomenaal talent was. Wellicht was het een beetje van alles.

Geschiedschrijving en heroïsche strijdverslagen uit die periode verdienen een hele doos asteriskjes en voetnoten en daarom is het niet te begrijpen dat er van de week alwéér een boek verschijnt over VDB. Ik begrijp dat fotograaf Stephan Vanfleteren nog wat foto’s heeft gevonden waarbij wat letters pasten, en ik gun hem en zijn uitgeverij Kannibaal van ganser harte dit ongetwijfeld mooie boek. Wie VDB een beetje heeft gekend, kan niks tegen deze arme, aimabele ziel hebben, maar overdrijven we niet een beetje met een vierde boek over een zware doping- en drugsgebruiker die een paar jaar heel hard met de fiets heeft gereden? Het is met VDB een beetje zoals met LA: op de duur blijft alleen de heroïek over en zijn de asteriskjes verdwenen.

Wielrennen moet niet te veel achterom kijken. In die sport is het vandaag en morgen veel fraaier dan het gisteren. Neem zaterdag: ook met open mond zitten kijken naar de Strade Bianche, naar Tiesj Benoot en Wout van Aert? Twee 23-jarigen – vier jaar waren ze toen VDB zijn enige klassieker won en vijftien toen hij stierf – hebben een nest toprenners waaronder het icoon Sagan het nakijken gegeven.

Hoe Van Aert in de laatste steile bocht van zijn fiets viel van de krampen, dat verzin je niet. Zijn uitstap naar de weg heeft hij bepaald niet gemist en laat alle ex-wielrenners/analisten – en ons journalisten – maar bazelen: als hij volgende winter wil crossen, dat hij dan crost verdorie. Fietsen moet in de eerste plaats plezant zijn en geen corvee.

En dan die – jawel – heroïsche prestatie van Grande Tiesj Benoot. Hij werd in 2015 als 21-jarige al eens vijfde in de Ronde van Vlaanderen en werd toen plots tot de nieuwe grote hoop van het Vlaamse koersheir gepromoveerd. Gisteren na de wedstrijd werd hem gevraagd of hij niet bang was voor een te zwaar gewicht op zijn schouders. “Neen”, sprak hij, “diene cirque (dat circus, HV) heb ik in 2015 al meegemaakt.”

Heerlijke gast, Benoot. Het type dat als je hem niet wil lastigvallen – zoals deze winter bij het buffet in een hotel in Calpe – je zelf aanspreekt om goeiedag te zeggen. Het type dus dat bij slecht weer thuis gewoon zelf een extra stage inlegt aan de Costa Blanca, om daar samen met concurrenten door de bergen te razen.

Het type dat evengoed uitweidt over de vakken die hij voor zijn TEW-studies al of niet heeft opgenomen, als over klimmen naar de Alto de Aitana of de Col de Rates. En ook nog eens aandachtig luistert, of doet alsof, als de journalist het godbetert over zijn eigen heldendaden op de fiets heeft. Nu komt het: het type voor wie ik haast mijn hand in het vuur zou durven steken als het op medicijngebruik aankomt.

Andere Belgen in het hotel hadden hem zien lopen en vonden hem extreem mager, maar hij had een goeie winter gehad, zei hij bij het dessertbuffet. Dat was hem al aan te zien in de Omloop en nu helemaal in de Strade. Met die magerzucht zal het dus wel meevallen als je in twee van de koudste wedstrijden van het jaar de koers maakt of wint.

Tiesj Benoot is een vaandeldrager in de eerste generatie Vlaamse wielrenners die helemaal dopingvrij is opgegroeid en die moeten we koesteren. Benoot zelf is sowieso een fenomeen dat nooit naast zijn schoenen zal lopen en dat heeft dan weer te maken met zijn atypische ontwikkeling. Koersen was zijn lang leven, maar de topsportschool vond hem niet goed genoeg en even later viel hij ook bij tests van Energy Lab min of meer door de mand.

Wat tests niet meten, is de groeimarge en nog minder het doorzettingsvermogen. Tiesj had/heeft het allebei. Hij bleef koersen en had ook het geluk op een trainer als Frederik Broché te vallen die in hem bleef geloven. Of de twee nog steeds samenwerken, is niet duidelijk. Alvast niet officieel, maar het tegendeel zou verwonderen. Een goede motor met daarop een goede kop en daarnaast een goede trainer, dat moet goed gaan.

 

DM-COL-Grande Tiesj

Column Degradatiedebat in De Morgen van zaterdag 3 maart 2018

Degradatiedebat

Begin maart is wel ontiegelijk vroeg om nu al uit te maken wie straks gaat zakken. Ooit was er nog play-off 3, dat de lijdensweg min of meer verlengde, maar de komende twee speeldagen gaat het voor één club nu al om de dood of de gladiolen.

In theorie kunnen nog drie ploegen zakken: Lokeren, Mechelen en Eupen. Lokeren kun je wegstrepen of er zou een dubbele Houdini aan te pas moeten komen: Eupen en Mechelen die zes op zes halen en Lokeren dat geen punt meer pakt. Dat zal niet gebeuren. In een wishful thinking-rangschikking zou een degradatie van Lokeren als eerste van de drie opties uit de bus moeten komen, maar dat behoeft misschien een beetje meer uitleg.

Ons (Europees) systeem van degraderen en stijgen is gebaseerd op puur sportieve criteria: wie het minste punten haalt na een afgesproken aantal wedstrijden, zakt een reeks. Lokeren heeft een paar punten meer dan de andere twee en staat er dus goed voor.

Hier begint het al: in tegenstelling tot kampioen spelen, mag stijgen en dalen nooit het gevolg zijn van sportief minder presteren. Economische criteria zouden moeten beslissen over deze in hoofdzaak economische terugzetting. Een team dat nul keer wint, maar door aantrekkelijk voetbal bijdraagt aan het spektakel én aan het tv-geld én de ticketing en de sponsoring, zo’n team moet je koesteren en in geen geval wegsturen.

In dit degradatiedebat hebben we een zeer goed voetballende ploeg met een kleine achterban, gelegen in een uithoek van België, in een aparte taalgemeenschap, maar niet geliefd in Vlaanderen omdat het zo ver rijden is en omdat Arabieren uit Qatar met hun oil money eigenaar zijn geworden van de club.

KAS Eupen is een doorvoerhaven voor voetbaltalent waar meerwaarde op gecreëerd is. Wie dat schandalig vindt: recente cijfers bewijzen dat elke andere Belgische club precies hetzelfde doet. Toch wil zowat iedereen in Vlaanderen Eupen daarom zien degraderen terwijl die club een aanwinst is voor de Belgische voetbaleconomie. 3.300 gemiddeld aantal toeschouwers is misschien veruit het laagste van de hele Jupiler Pro League, maar KAS Eupen ontsluit wel een nieuwe regio voor eersteklassevoetbal, speelt in Wallonië, waar al te weinig clubs zijn, voetbalt thuis en uit heel aardig en het heeft nieuwe buitenlandse investeerders aangetrokken. Voor elke andere economische sector zouden alle premiers van al onze regeringen hun broek afsteken om zo’n Arabier binnen te halen.

Bij nader inzien: laat Eupen maar wat blijven.

KV Mechelen dan. Heeft een nieuwe eigenaar, gaat iets doen aan dat stadion, heeft een flinke achterban en haalt veel mensen naar het stadion: 13.000 gemiddeld voor een heel seizoen degradatievoetbal, dat is duizend meer dan vorig seizoen toen ze net play-off 1 niet haalden.

Puur geografisch bekeken kan KV Mechelen worden gemist in een voetbalverzadigde regio met Lierse, Antwerp, Beerschot-Wilrijk en Leuven binnen een straal van 25 kilometer. Alleen doet Lierse het economisch nog slechter en zal de Mechelse supporter bij een eventuele degradatie verloren zijn voor de omzet van eerste klasse. Geen denken aan dat die naar Antwerpen of godbetert Lier of Leuven gaat kijken. Die blijft Malinwa trouw tot in eerste provinciale als het moet. Eveneens bij nader inzien verdienen die 13.000 ook in eerste te blijven.

Blijft ten slotte Lokeren. Speelde ook af en toe heel aardige wedstrijden maar lijkt niet bepaald een team met een grote toekomst. Het stadion is ongezellig, er komt maar de helft van het aantal toeschouwers van in Mechelen kijken (maar wel 3.000 meer dan in Eupen) en de ligging is onaantrekkelijk waardoor de oude eigenaar zijn club aan de straatstenen niet kwijt kan.

Geprangd tussen enerzijds Gent met AA Gent en anderzijds Antwerpen met straks weer twee eersteklassers en dan nog eens Waasland-Beveren, is KSC Lokeren de preferentiële kandidaat om te degraderen. Tot zover de theoretische analyse. De realiteit is dat het niet zal gebeuren, dus hoeft niemand boos te worden. Zakken is nooit eerlijk en dat zal het dit seizoen ook niet zijn.

En wie moet stijgen? Cercle Brugge om sportieve redenen, want die zijn drie jaar geleden door een buitenspelgoal onterecht uit eerste gevlogen. Beerschot-Wilrijk dan weer om economische redenen, want die hebben de meeste fans en de grootste lokale economie.

DM-COL-Degradatiedebat